Sztuczna inteligencja (ang. artficial intelligences, AI) stała się jednym z kluczowych obszarów współczesnej nauki i technologii, znacząco wpływając na nasze codzienne życie. Pierwsze udokumentowane badania, związane z koncepcją sztucznej inteligencji sięgają wczesnych lat pięćdziesiątych XX wieku, za sprawą artykułu Alana Turinga (1912-1954) Computing Machinery and Inrelligence. W artykule tym Turing zaproponował test mający na celu ocenę inteligencji maszynowej. Kolejnym etapem w dziedzinie sztucznej inteligencji jest tzw. rewolucja koneksjonistyczna, która polega na budowaniu systemów inteligentnych w oparciu o model sieci neuronowych, inspirowanych tymi, które tworzą sieć powiązań w mózgu ludzkim. Intensywny rozwój badań nad sztuczną inteligencją przypada w latach 60-70 XX wieku. W tym czasie powstało kilka programów, które do dziś wzbudzają zainteresowanie badaczy. Między innymi Joseph Weizenbaum (1923-2008), w 1966 roku, tworzy program ELIZA potrafiący udzielać symulację odpowiedzi na pytania zadane przez człowieka. Odpowiedzi były udzialane na podstawie wcześniejszych rozmów.
Dynamiczny rozwój sztucznej inteligencji zawdzięczamy także Geoffrey'emu Hintonowi, kanadyjsko-brytyjskiemu informatykowi i psychologowi poznawczemu, nazywanemu „ojcem chrzestnym sztucznej inteligencji”. W 2024 roku, Groffrey został uhonorowany Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki za swoje przełomowe odkrycia i wynalazki w zakresie uczenia maszynowego opartego na sztucznych sieciach neuronowych. Hinton jest znany jako współtwórca epoki głębokiego uczenia (ang. deep learning). Głębokie uczenie, będące podzbiorem uczenia maszynowego, umożliwia komputerom analizowanie ogromnych ilości danych i samodzielne odkrywanie wzorców. Dzięki temu maszyny potrafią np. rozpoznawać obiekty na obrazach, tłumaczyć języki czy przewidywać trendy na podstawie zebranych informacji.
Kluczowym elementem technologii rozwijanej przez Hintona są algorytmy uczenia maszynowego. To skomplikowane struktury matematyczne, które pozwalają komputerom uczyć się i adaptować do zmieniających się warunków bez konieczności programowania każdej czynności krok po kroku. Takie podejście znacząco zwiększa zdolność maszyn do rozwiązywania złożonych problemów i otwiera nowe możliwości, zarówno w zastosowaniach praktycznych, jak i badaniach naukowych.
Szczególną uwagę w sztucznej inteligencji, przyciąga generatywna sztuczna inteligencja, która w ostatnich latach dokonała przełomowych osiągnięć, redefiniując sposób, w jaki ludzie mogą współpracować z maszynami. Jednym z kamieni milowych w generatywna sztuczna inteligencja było wprowadzenie w 2020 roku modelu GPT-3 przez firmę OpenAI. Model ten, oparty na technologii przetwarzania języka naturalnego, pozwala na niezwykle płynną i zrozumiałą komunikację człowieka z komputerem. GPT-3 stał się fundamentem do tworzenia narzędzi, które umożliwiają nie tylko pisanie tekstów, ale także wszechstronne wsparcie w rozwiązywaniu problemów i nauce.
Kolejny przełom nastąpił w 2021 roku, gdy OpenAI zaprezentowało projekt DALL-E – narzędzie zdolne do generowania obrazów na podstawie opisów tekstowych. Dzięki temu systemowi możliwe stało się wizualizowanie idei, które wcześniej istniały jedynie w ludzkiej wyobraźni, co znalazło zastosowanie w sztuce, projektowaniu i wielu innych dziedzinach twórczych.
W 2022 roku OpenAI wprowadziło ChatGPT, chatbota, który wyróżnia się zdolnością do prowadzenia rozmów w języku naturalnym. Jego intuicyjność i elastyczność szybko znalazły zastosowanie w edukacji, twórczości oraz programowaniu. ChatGPT potrafi generować literackie teksty, wspierać uczniów w nauce, a nawet pomagać programistom w pisaniu kodu i rozwiązywaniu problemów technicznych.
Generatywna sztuczna inteligencja zmienia oblicze technologii, umożliwiając ludziom współpracę z systemami, które potrafią tworzyć, uczyć się i dostosowywać. To nie tylko narzędzie, ale partner w procesach twórczych i edukacyjnych, który otwiera przed nami zupełnie nowe możliwości. Dzięki takim rozwiązaniom przyszłość staje się bardziej interaktywna, twórcza i dostępna dla każdego.
Rok 2023 przyniósł kolejne przełomy w dziedzinie generatywnej sztucznej inteligencji, które wyznaczyły nowe standardy jakości interakcji między człowiekiem a maszyną. Kluczowym osiągnięciem było wprowadzenie modelu ChatGPT-4 przez OpenAI oraz Gemini (wcześniej znanego jako BARD) rozwijanego przez firmę Google. Oba systemy umożliwiły tworzenie interaktywnych dialogów o niespotykanej dotąd płynności i precyzji, co znacząco zwiększyło ich zastosowanie w edukacji, biznesie oraz codziennym życiu.
Równocześnie Microsoft zrewolucjonizował sposób korzystania z internetu, wprowadzając Bing AI – innowacyjną wyszukiwarkę wykorzystującą sztuczną inteligencję. Umożliwia ona użytkownikom nie tylko szybkie odnajdywanie informacji, ale także prowadzenie dialogów, które pomagają precyzyjniej definiować potrzeby i oczekiwania.
Kolejną innowacją roku 2023 był Copilot – rozbudowany asystent osobisty, który wspiera użytkowników w codziennych zadaniach. Od organizacji harmonogramów, przez pisanie dokumentów, po udzielanie porad w czasie rzeczywistym – Copilot stał się narzędziem, które integruje możliwości sztucznej inteligencji z praktycznymi potrzebami użytkowników.
Dynamiczny rozwój sztucznej inteligencji niesie za sobą nie tylko ogromne możliwości, ale także wyzwania związane z jej etycznym wykorzystaniem. Jednym z głównych problemów jest automatyczne generowanie treści – w dobie zaawansowanych modeli SI, takich jak ChatGPT czy DALL-E, pojawia się pytanie o rolę człowieka w procesach twórczych. Czy sztuczna inteligencja może zastąpić ludzką kreatywność, a jeśli tak, to jakie konsekwencje niesie to dla kultury, edukacji i rynku pracy? Istnieje jednak obawa, że nieumiejętne wykorzystanie sztucznej inteligencji w tym ChatGPT przez uczniów oraz nauczycieli może doprowadzić do złych praktyk i nawyków, które wpłyną negatywnie na procesy edukacyjne. Największa obawa związana jest z wyręczeniem przez sztuczną inteligencję uczniów w pisaniu wypracowań i rozwiązywaniu zadań i kreowaniu pomysłów podczas prac metodą projektu edukacyjnego. Bezmyślne przepisywanie, czy drukowanie wygenerowanych treści bez aktywnego myślenia może prowadzić do niewystarczająco rozwiniętych umiejętności rozwiązywania problemów, samodzielnego myślenia czy kreatywności. Takie nieodpowiedzialne postępowanie może mieć negatywne skutki w dorosłym życiu uczniów, oraz może ograniczyć ich rozwój psychiczny a także duchowy. Z drugiej strony sztuczna inteligencja stanowi przestrzeń zapewniającą bezpieczeństwo emocjonalne w procesie ponoszenia porażek i popełniania błędów, przez wielorazowe trenowanie umiejętności.
Kolejnym wyzwaniem są manipulacje i dezinformacja. Systemy generatywne mogą być wykorzystywane do tworzenia fałszywych informacji lub zmanipulowanych treści, które trudno odróżnić od rzeczywistości. Tego rodzaju zastosowania podważają zaufanie do źródeł informacji i stanowią zagrożenie dla zdrowia społecznego dyskursu.
W środowisku edukacyjnym generatywna SI, choć oferuje ogromne szanse, jak wsparcie w nauce i rozwijanie umiejętności twórczych, budzi również obawy. Jak wskazano w materiale „ChatGPT w szkole – Szanse i zagrożenia” (dostępnym pod linkiem: https://static.zpe.gov.pl/portal/f/res/R528jkzYFmQ91/1682496266/Rr1Dhs4XCkkRJGdZfDw1CTCh3oqy7wb7.pdf ), SI może prowadzić do uzależnienia od gotowych rozwiązań i braku rozwijania samodzielnego myślenia u uczniów.
Ostatecznie, brak samodzielnej kreatywności sztucznej inteligencji pozostaje istotnym ograniczeniem. Choć systemy generatywne są w stanie tworzyć imponujące treści, to ich działanie opiera się na analizie i przetwarzaniu istniejących danych, co oznacza, że brakuje im prawdziwej innowacyjności i zdolności do tworzenia zupełnie nowych idei.
Etyczne wykorzystanie sztucznej inteligencji wymaga zatem nie tylko regulacji prawnych, ale także edukacji społeczeństwa, by technologia ta była narzędziem wspierającym człowieka, a nie go zastępującym.
Sztuczna inteligencja, choć oferuje ogromne możliwości, wymaga od użytkowników odpowiedzialnego podejścia i umiejętności krytycznego myślenia. Narzędzia takie jak chatboty, w tym ChatGPT, są świetnym wsparciem w nauce, rozwiązywaniu problemów czy poszukiwaniu informacji. Należy jednak pamiętać, że podobnie jak encyklopedie czy wyszukiwarki internetowe, nie są one nieomylne.
Dzieci i młodzież powinny być świadome, że informacje uzyskane od sztucznej inteligencji wymagają weryfikacji w innych źródłach, takich jak książki, nauczyciele czy oficjalne strony internetowe. Przykładem tego może być sytuacja, w której chatbot błędnie wskazuje fakty – wówczas zadaniem użytkownika jest sprawdzenie ich prawdziwości, np. za pomocą wyszukiwarki lub konsultacji z ekspertem.
Kluczową rolę w edukacji na temat odpowiedzialnego korzystania z SI odgrywają nauczyciele. To oni powinni wspierać uczniów w rozwijaniu umiejętności krytycznego myślenia oraz analizy treści. Dzięki temu młodzi ludzie będą w stanie ocenić wartość otrzymanych informacji i skutecznie odróżniać fakty od potencjalnej dezinformacji.
Przykłady praktycznego podejścia do krytycznego myślenia można znaleźć na co dzień. Wystarczy podważyć automatyczne odpowiedzi udzielane przez SI – zapytać o ich źródło, skonsultować je z innymi narzędziami, a nawet zastanowić się nad logiką odpowiedzi. To ćwiczenie nie tylko zwiększa świadomość użytkowników, ale także wspiera rozwój ich samodzielności i zdolności analitycznych. Myślenie krytyczne oraz wykorzystanie technologii sztucznej inteligencji doskonale wpierają ocenianie kształtujące, które jest ukierunkowane na rozwój samodzielności ucznia a także na jego świadomość w procesie uczenia się oraz refleksję nas zdobywaną i utrwalaną wiedzą. Odpowiednio wykorzystana sztuczna inteligencja, może dostarczać uczniom w czasie rzeczywistym spersonalizowany feedback, a to pozwala natychmiast identyfikować popełnione błędy i wykorzystać je w procesie poprawienia swoich umiejętności wykorzystując mechanizm trenowania na różnych poziomach trudności i typów ćwiczeń dostosowanych do indywidualnych potrzeb ucznia.
Odpowiedzialne korzystanie ze sztucznej inteligencji to nie tylko kwestia technicznych umiejętności, ale także rozwijania w uczniach świadomości, że technologia jest narzędziem, a nie ostatecznym autorytetem. W dobie cyfrowej dezinformacji taka postawa jest kluczowa dla budowania społeczeństwa opartego na wiedzy i zaufaniu do rzetelnych źródeł.
W świecie zdominowanym przez nowe technologie, w tym sztuczną inteligencję, rozwijanie tzw. kompetencji 4K – krytycznego myślenia, kreatywności, komunikacji i kooperacji – staje się kluczowym wyzwaniem edukacyjnym. To właśnie te umiejętności, nazywane także miękkimi kompetencjami przyszłości, odróżniają nas od maszyn i są nieocenione na rynku pracy oraz w życiu codziennym.
Jednym z fundamentów 4K jest krytyczne myślenie – zdolność do analizy, oceny i weryfikacji informacji. W dobie wszechobecnych źródeł informacji, od mediów społecznościowych po chatboty takie jak ChatGPT, uczniowie powinni nauczyć się sprawdzać wiarygodność danych, z którymi się spotykają. Nauczyciele mogą wspierać ich w tym procesie, zachęcając do korzystania z różnych źródeł, takich jak książki, artykuły czy lokalne media, które często oferują bardziej szczegółowe i wiarygodne informacje niż ogólnokrajowe portale.
Rozwijanie krytycznego myślenia można realizować w codziennej pracy z uczniami na wiele sposobów:
Weryfikacja źródeł: Zachęcaj uczniów, aby sprawdzali, skąd pochodzą dane, których używają w swoich pracach. Pomóż im zrozumieć, że nie każde źródło jest równie wiarygodne. Przykład? Jeśli w portalu ogólnokrajowym pojawia się informacja o wydarzeniu w małej miejscowości, warto sprawdzić szczegóły w lokalnych mediach.
Analiza danych: Stawiaj uczniom pytania, na które odpowiedzi nie są oczywiste, i wymagają przeanalizowania danych z różnych źródeł. Tego typu zadania uczą nie tylko krytycznego myślenia, ale także umiejętności logicznego wyciągania wniosków.
Rozwiązywanie zagadek: Ćwiczenia takie jak zagadki logiczne czy matematyczne pomagają w rozwijaniu analitycznego myślenia. Co ciekawe, generatywna sztuczna inteligencja, np. ChatGPT, może być świetnym narzędziem do tworzenia takich wyzwań, dostosowanych do poziomu uczniów.
Rozwój sztucznej inteligencji (SI) przynosi ogromne możliwości w obszarze edukacji, zmieniając sposób nauczania i uczenia się. Choć technologia ta wciąż się rozwija, już teraz znajduje zastosowanie w wielu aspektach pracy nauczycieli oraz procesie dydaktycznym. Jednak kluczowa pozostaje rola nauczyciela jako mentora, który wychowuje i kształtuje młodych ludzi, ucząc ich odpowiedzialnego korzystania z nowoczesnych technologii.
Wprowadzenie SI do edukacji nie oznacza zastąpienia nauczyciela, lecz poszerzenie jego możliwości. Technologia staje się wsparciem w codziennych obowiązkach, ale to nauczyciel nadal pozostaje kluczową postacią, odpowiadając za rozwój uczniów nie tylko pod względem intelektualnym, ale i emocjonalnym czy społecznym. Dzięki SI nauczyciele mogą skupić się na roli mentora – wychowują, inspirują i pomagają młodym ludziom rozwijać kompetencje przyszłości, takie jak krytyczne myślenie, kreatywność i współpraca.
Personalizacja nauczania - jednym z największych atutów sztucznej inteligencji jest możliwość personalizowania programów nauczania. Dzięki analizie danych SI może dostosować treści i metody dydaktyczne do indywidualnych potrzeb ucznia, uwzględniając jego tempo pracy, zainteresowania czy trudności. To szczególnie istotne w pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych, gdzie indywidualne podejście jest kluczowe.
Przygotowanie materiałów dydaktycznych - sztuczna inteligencja znacząco ułatwia proces tworzenia materiałów dydaktycznych. Nauczyciele mogą korzystać z narzędzi generatywnych, które pomagają opracować zadania, quizy, scenariusze lekcji czy prezentacje. Dzięki temu mają więcej czasu na interakcję z uczniami i rozwijanie ich umiejętności.
Dokumentacja pedagogiczna - obowiązki administracyjne, takie jak przygotowanie dokumentacji edukacyjnej, również mogą być wspierane przez SI. Narzędzia oparte na sztucznej inteligencji pomagają w tworzeniu takich dokumentów jak Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny (IPET) czy Wielospecjalistyczna Ocena Poziomu Funkcjonowania Ucznia (WOPFU). Automatyzacja tych procesów pozwala nauczycielom poświęcić więcej czasu na pracę z uczniami, a mniej na formalności.
Chat GPT może stać się cennym wsparciem dla osób z różnymi specjalnymi potrzebami, oferując im pomoc w codziennych zadaniach związanych z korzystaniem z technologii. Dzięki swojej funkcjonalności i elastyczności, chatbot ten może poprawić dostępność informacji oraz ułatwić interakcję z cyfrowym światem. Dla osób niewidomych i słabowidzących, które korzystają z czytników ekranu lub powiększania tekstu, Chat GPT może stanowić istotne wsparcie. Niewidomi poruszają się po stronach internetowych w sposób liniowy, co wydłuża czas potrzebny do znalezienia potrzebnych informacji. Z pomocą chatbota, użytkownicy mogą uzyskać szybką odpowiedź na swoje pytanie bez konieczności przeszukiwania wielu stron. Dodatkowo, osoby słabowidzące, które muszą powiększać tekst, mogą skorzystać z Chat GPT, by uzyskać informacje w bardziej przystępnej formie, co również skróci czas poszukiwań. Dla osób z niepełnosprawnościami kończyn górnych, które obsługują komputer za pomocą specjalnej klawiatury, Chat GPT stanowi łatwy sposób na uzyskanie szybkiej odpowiedzi na pytania. Dla osób głuchych, dla których polski język foniczny jest obcym, Chat GPT może z kolei odgrywać rolę tłumacza, przekształcając długie teksty w zrozumiałą formę. Dzięki temu chatbot może oferować streszczenia i prostsze odpowiedzi, które są łatwiejsze do zrozumienia w języku migowym. Dodatkowo, osoby z dysleksją, które mają trudności z odczytywaniem tekstu wyjustowanego, mogą poprosić Chat GPT o przedstawienie informacji w bardziej przejrzystej formie, na przykład poprzez tekst wyrównany tylko do lewej strony. To pozwala im lepiej przyswajać treści i zmniejsza trudności związane z odczytywaniem. Chat GPT ma więc potencjał, by stać się narzędziem, które zrewolucjonizuje dostępność cyfrową i pomoże osobom ze specjalnymi potrzebami w codziennym życiu, ułatwiając im korzystanie z internetu i zdobywanie informacji.
Modele GPT (Generative Pretrained Transformers) to zaawansowane systemy sztucznej inteligencji, które odpowiadają na zapytania użytkowników, generując naturalnie brzmiące treści. Dzięki swojej zdolności do tworzenia tekstów przypominających te, które mógłby stworzyć człowiek, GPT stanowi rewolucję w dziedzinie interakcji z maszynami. Jednym z najbardziej zaawansowanych modeli jest GPT-4, oferujący możliwość przetwarzania danych wejściowych zarówno w formie tekstu, jak i obrazu, co czyni go multimodalnym narzędziem.
Modele GPT wyróżniają się szeroką gamą funkcji, które mogą być wykorzystywane w różnych dziedzinach. Jedną z ich głównych zalet jest umiejętność udzielania odpowiedzi na pytania w sposób konwersacyjny, co sprawia, że komunikacja z użytkownikiem staje się bardziej intuicyjna i naturalna. GPT doskonale radzi sobie również z generowaniem treści na zadany temat, co znajduje zastosowanie w tworzeniu artykułów, blogów czy innych form pisemnych.
Kolejną istotną funkcją jest zdolność do podsumowywania długich fragmentów tekstu. Dzięki tej umiejętności użytkownicy mogą szybko uzyskać kluczowe informacje bez konieczności przeszukiwania rozbudowanych treści. Modele GPT są również wykorzystywane w tłumaczeniu na inne języki, co ułatwia komunikację międzynarodową. Warto dodać, że GPT-4 posiada również zdolność generowania obrazów, co stanowi kolejny krok w kierunku pełnej multimodalności. Dzięki tej funkcji, użytkownicy mogą nie tylko uzyskiwać tekstowe odpowiedzi, ale także wizualizacje, które wspierają procesy twórcze czy edukacyjne. Ponadto, GPT może analizować dane, co jest szczególnie przydatne w kontekście analiz biznesowych, badań naukowych czy interpretacji wyników eksperymentalnych. Modele GPT są więc wszechstronnymi narzędziami, które mają potencjał do transformacji wielu branż, od edukacji po przemysł kreatywny.
Współczesne modele sztucznej inteligencji, takie jak GPT, opierają się na precyzyjnych zapytaniach, znanych jako prompty. Są one kluczowym elementem interakcji z zaawansowanymi systemami SI, ponieważ odpowiednie sformułowanie zapytania umożliwia uzyskanie dokładnych i trafnych odpowiedzi. Prompty stanowią rodzaj instrukcji, wskazówek, poleceń czy zadań, które kierują działaniem modelu.
Istnieje kilka rodzajów promptów, które spełniają różne funkcje w komunikacji z modelem. Prompty pytające są wykorzystywane, gdy użytkownik pragnie uzyskać konkretne informacje. Przykłady to pytania: „Co?”, „Dlaczego?”, „Kto?”, „Gdzie?”, „Kiedy?” oraz „Jak?”. Tego rodzaju prompty pozwalają na pozyskanie precyzyjnych odpowiedzi na zapytania, które mają na celu zgromadzenie wiedzy na określony temat.
Z kolei prompty zadaniowe nakierowują model na wykonanie określonego zadania, np. napisanie tekstu, rozwiązanie problemu matematycznego czy przeprowadzenie analizy danych. Takie zapytania są precyzyjne, aby model mógł skutecznie wykonać powierzoną mu czynność.
Prompty zapewniające kontekst mają na celu dostarczenie modelowi niezbędnych informacji do zrozumienia wymagań użytkownika. Dzięki takim wskazówkom model jest w stanie lepiej dostosować odpowiedź do specyficznych potrzeb, co umożliwia bardziej trafną interpretację pytań.
Prompty porównawcze pozwalają użytkownikowi porównać różne opcje lub rozwiązania. Takie zapytania są przydatne w sytuacjach, gdy użytkownik pragnie poznać zalety i wady różnych rozwiązań lub opcji, np. w przypadku wyboru najlepszej metody rozwiązywania problemu.
Ostatnią kategorią są prompty specyficzne dla roli, w których przed wykonaniem zadania model przyjmuje określoną rolę. Na przykład, model może przyjąć rolę nauczyciela, doradcy biznesowego czy psychologa, co pozwala mu na bardziej dostosowaną odpowiedź do kontekstu danej roli. Dzięki precyzyjnie sformułowanym promptom, użytkownicy mogą w pełni wykorzystać potencjał modeli sztucznej inteligencji, uzyskując odpowiedzi, które są zarówno trafne, jak i dostosowane do ich indywidualnych potrzeb.
W dzisiejszych czasach nauczyciele, korzystając z nowych technologii, mają możliwość wzbogacenia procesu nauczania, co daje uczniom nie tylko głębsze zrozumienie tematu, ale także angażuje ich w nowatorski sposób. Jako nauczyciel religii coraz częściej sięgam po narzędzia oparte na sztucznej inteligencji (AI), które stają się niezastąpionym wsparciem w mojej pracy dydaktycznej. Dzięki nim, moje lekcje stają się bardziej interaktywne i dostosowane do potrzeb uczniów.
Tworzenie pomocy dydaktycznych. W każdym okresie liturgicznym, szczególnie w czasie Adwentu czy Wielkiego Postu, korzystam z ChatGPT do generowania materiałów edukacyjnych, które pomagają uczniom lepiej zrozumieć dany temat. Na przykład, przed Adwentem proszę o wygenerowanie 24 zdań, które stanowią zadania do kalendarza adwentowego. Te zadania mają na celu wzbogacenie duchowego przeżywania tego czasu i skupienie się na czynach miłosierdzia. Z kolei dla serduszek adwentowych proszę o 24 cytaty biblijne, które odnoszą się do miłości bliźniego oraz innych wartości chrześcijańskich. Sztuczna inteligencja jest również przydatna w tworzeniu myśli świętych, które można przypisać do konkretnego okresu liturgicznego, co pomaga uczniom zrozumieć nauczanie Kościoła w kontekście codziennego życia. Takie materiały są wyjątkowo pomocne, ponieważ stanowią inspirację do refleksji i pogłębiania duchowej praktyki w czasie przygotowań do świąt.
Zadania aktywizujące i gry edukacyjne. Szukając inspiracji do aktywizujących metod nauczania, zwracam się do AI, aby wygenerować pomysły na gry czy zadania, które można wykorzystać w trakcie stacji zadaniowych. Dzięki AI mogę przygotować zróżnicowane formy pracy grupowej, takie jak quizy, burze mózgów, czy role-playing, które angażują uczniów w interakcję z tekstami biblijnymi. Na przykład, uczniowie mogą wcielić się w postacie z Ewangelii i rozwiązywać zadania związane z danym fragmentem Pisma Świętego, co nie tylko rozwija ich umiejętności interpretacyjne, ale i angażuje ich emocjonalnie w proces nauki.
Wykorzystanie promptów w analizie tekstów religijnych. Zachęcam również moich uczniów do korzystania z promptów generowanych przez AI, które pomagają im w analizie tekstów religijnych. Uczniowie wykorzystują te zapytania do podsumowywania artykułów, papieskich dokumentów czy tekstów biblijnych. Takie podejście pozwala im wyciągać najważniejsze wnioski, tworzyć listy postaci i wymienianych nazwisk, a także porównywać biblijne perykopy z tekstami dostępnymi w Piśmie Świętym. Może to obejmować również analizę głównych myśli papieskich dokumentów, takich jak encykliki, i przedstawienie ich w formie syntetycznego podsumowania.
Tworzenie scenariuszy filmowych i opowiadań biblijnych. AI daje również możliwość twórczego podejścia do tekstów religijnych. Uczniowie mogą na przykład przeformować biblijne opowieści w scenariusze filmowe, co rozwija ich kreatywność oraz umożliwia głębsze zrozumienie treści biblijnych. Przekształcanie wydarzeń biblijnych w scenariusze może stanowić ciekawą formę pracy projektowej, w której uczniowie prezentują swoją interpretację Pisma Świętego w nowoczesnej, multimedialnej formie.
Bibliografia:
Opracował: Kazimierz Raczyński CEN Koszalin, 22.01.2025
