W październikowym materiale pt.: X 2024 Zabawy na rozpoczęcie zajęć https://www.cen.edu.pl/Materialy-metodyczne,152/X-2024-Zabawy-na-rozpoczecie-zajec,3689.html znajdą Państwo przykłady zabaw i gier, których głównym zadaniem jest przygotowanie organizmu do zadań głównych zajęć. Zasadą planowania i konstruowania lekcji, zajęć ruchowych jest poprzez część końcową uspokoić organizm, rozluźnić, zrelaksować, wyciszyć. Przedstawiam Państwu propozycję kilku zabaw, które opierają się na prostej fabule i minimalnym zapleczu sprzętowym. To od samej Państwa inwencji zależeć będzie stopień dostosowania do etapu edukacyjnego i przestrzeni tj. hala sportowa, korytarz, boisko przy szkolne. Na zakończenie zajęć mogą Państwo wykorzystać np.: zabawy i gry o charakterze orientacyjno-porządkowym, zabawy ze śpiewem i przy muzyce, zabawy i gry z elementami korektywy, ćwiczenia – korekcyjne, oddechowe, rozluźniające, rozciągające.
W bibliografii polecam Państwa uwadze zaproponowane tam pozycje. Zawarte w nich propozycje zabaw i gier o różnym charakterze z pewnością można wykorzystać w zajęciach wychowania fizycznego i innych, w których występuje aktywność ruchowa.
PARZĄCE KOLORY
Na sali rozkładamy np. różnokolorowe woreczki, szarfy, koła. Uczniowie poruszają się po sali np. w truchcie, marszu, w rytm muzyki. Na wyznaczony sygnał np.: przez prowadzącego, wyciszenie muzyki – prowadzący mówi nazwę koloru, na który „parzy” czyli nie można wskoczyć.
Uczeń, które błędnie wskoczy na „parzący” kolor:
ROZPOZNAJ, KTO TO ...
Uczestnicy zabawy ustawieni w kole. Grupa siada lub stoi. Jeden z uczestników ma zawiązane oczy. „Niewidzący" wykonuje trzy obroty wokół własnej osi i wówczas podchodzi do którejś z osób. Poprzez dotykanie musi odgadnąć, kim jest ta osoba. Jeżeli wymieni prawidłowe imię, obaj uczestnicy zamieniają się rolami. W przeciwnym wypadku rozpoznający ponawia próbę.
STRAŻNIK I ZŁODZIEJ
Uczniowie dobierają się parami, które ustawiają się w dowolny sposób na boisku. Pary rozchodzą się do zabawy i ustawiają się tak, aby sobie nie przeszkadzać innym. Każda para posiada np. woreczek, szarfę, dowolny przybór. Jedna osoba z pary zostaje strażnikiem. W siadzie kładzie przed sobą przybór, zamyka oczy i jej zadaniem jest go pilnować. Druga osoba stoi w odległości około 3 metrów od strażnika i gdy ten zamknie oczy rozpoczyna próbę odebrania strażnikowi pilnowanego przedmiotu. W zabawie nie wolno się odzywać. Strażnik nasłuchuje trzymając ręce na kolanach. Gdy usłyszy, że ktoś się zbliża do skarbu, ręką wskazuje kierunek, z którego nadchodzi złodziej. Jeżeli wskaże dokładnie miejsce, w którym znajduje się, ten musi odejść i na nowo podjąć próbę. Strażnik ma również prawo dotknąć rękę złodzieja. Zmiana ról następuje w następujących sytuacjach: strażnik dotknie złodzieja, złodziej zabierze skarb lub upłynie wyznaczony na zadanie czas.
Modyfikacja: bawimy się zgodnie z opisem powyżej. Strażnikami zostają uczniowie wskazani przez prowadzącego. Złodziej skradają się do dowolnego strażnika.
STOPER
Uczniowie siedzą, leżą w rozsypce z zamkniętymi oczami. Nauczyciel razem z nimi odlicza pierwsze 10…, 20… sekund, dalej kontynuują sami uczniowie, aż do 1 minuty. Kolejnym zadaniem jest samodzielne liczenie w ciszy do np. 30 sekund lub 60 sekund. Jeśli uczeń ma pewność, że policzył wskazany czas to np. wstaje, daje znak ręka. Wygrywa uczeń, który pierwszy policzył i najbliżej wyznaczonego czasu dał znak.
Modyfikacja: na sygnał prowadzącego wszyscy uczestnicy zabawy maszerują w dowolnych kierunkach zachowując maksymalną ciszę. W czasie marszu starają się określić czas jednej minuty. W chwili, gdy poszczególni uczestnicy uznają, że okres jednej minuty upłynął, wykonują siad prosty. Zwycięża dziecko, które będzie najbliższe prawdy. Prowadzący odmierza czas i wskazuje zwycięzcę.
WĘZEŁ GORDYJSKI
Uczniowie stoją w kole. Prosimy ich, by zmniejszali koło – tak, by byli blisko siebie. Następnie zamykają oczy, a my łączymy ich dłonie z dłońmi innych kolegów i koleżanek. W ten sposób powstaje węzeł gordyjski. Prosimy o otwarcie oczu i rozwiązanie węzła bez puszczania swych dłoni.
FIGURY
Uczniowie ustawieni w kręgu i trzymają w dłoniach np.: linę, sznur. Wszyscy uczestnicy przytrzymują go mocno obiema rękami. Na zawołanie dzieci tworzą: kwadrat, prostokąt, owal, trójkąt, gwiazda pięcioramienna, łuk księżyca, koło itd.
Modyfikacja: uczniowie podzieleni na zespoły, z których każdy trzyma swoja linę, sznur. Wygrywa zespół, który szybciej utworzy, ustawi się tworząc wyznaczoną przez prowadzącego figurę.
NIEWIDOMY STRAŻNIK
Uczniowie ustawiają się w kręgu. Każdy z nich ma przydzieloną liczbę. W kole stoi niewidomy strażnik – uczeń z zasłoniętymi oczami, który wywołuje dwie liczby z tych które są przydzielone. Wywołani uczniowie zamieniają się miejscami, przechodząc tylko w obrębie koła, starając się zrobić to bezszelestnie. Niewidomy strażnik stara złapać się jedną z nich, wystarczy dotknięcie. Wówczas następuje zmiana strażnika
ZŁOŚLIWA PIŁKA
Uczestnicy zabawy ustawiają się na obwodzie koła co 1-2 m. od siebie, mając ręce złączone z tyłu. W środku znajduje się z piłką zawodnik podający. W dowolnym momencie podaje piłkę do jednego ze stojących na obwodzie koła, który ją powinien chwycić. Podający może wykonywać podania zwodzone i oszukiwać. Uczestnik odpada z zabawy jeżeli: piłki nie złapie lub rozłączy ręce przy podaniu zwodzonym. Zwyciężają dwaj trzej-zawodnicy, pozostający w zabawie.
RADOSNE POŻEGNANIE
Uczniowie przemieszczają się w dowolnym kierunku na wyznaczonym terenie i jak najwięcej razy żegnają się, za każdym razem z inną osobą, w sposób określany przez prowadzącego:
Modyfikacja: bawimy się zgodnie z opisem powyżej. Po każdym pożegnaniu uczeń musi dotknąć dowolną lub wybraną częścią ciała znacznika (linie lub rogi boiska na sali, drzewa czy kamienie w przypadku zajęć w terenie), a następnie wraca do zabawy.
WSTAŃMY RAZEM
Uczniowie usadzeni w kole siadzie skrzyżnym tyłem do siebie, chwytają się ramionami pod pachy. Zadaniem jest powstać trzymając się cały czas pod ramionami. Uczniowie pomagają sobie nawzajem i starają się nie przewrócić.
Modyfikacja: uczniowie ustawieni np.: w kole, twarzą do siebie, trzymają się za dłonie.
Bibliografia
