IX 2025 Klasa z dobrym klimatem

Justyna Jakubczyk

Doradca metodyczny edukacji wczesnoszkolnej

justynajakubczyk@cen.edu.pl

 

Początek roku szkolnego to kluczowy moment w pracy nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej. To czas, w którym kształtuje się klimat klasy, relacje między uczniami oraz fundamenty wspólnego funkcjonowania. W klasach 1–3, gdzie dzieci dopiero uczą się zasad życia szkolnego, szczególnie ważne jest stworzenie bezpiecznego, wspierającego i przyjaznego środowiska.

Znaczenie atmosfery w klasie

Atmosfera w klasie wpływa na rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy uczniów. Dzieci, które czują się akceptowane i bezpieczne, chętniej angażują się w naukę, podejmują wyzwania i budują relacje z rówieśnikami. Wspierająca atmosfera sprzyja rozwijaniu empatii oraz rozwiązywaniu konfliktów w sposób akceptowalny, konstruktywny. Przestrzeń, w której czujemy się dobrze, przyciąga. Sprawia, że chętnie w niej przebywamy, chętniej dajemy coś od siebie. Ta przestrzeń to nie tylko sala lekcyjna ale i zespół uczniowski, przede wszystkim zespół. Nie wszystkie sale lekcyjne są wyposażone w nowoczesne meble, białe tablice. W naszych szkołach pełno jeszcze słynnych koszalińskich mebli. Ale to otocznie nie przeszkadza w budowaniu atmosfery życzliwości i szacunku. Tu należy pamiętać, że wszystko zaczyna się od wychowawcy. Na tym etapie rozwoju dzieci uczą się przez naśladowanie. Obserwują, słuchają i tak modelują swoje zachowania.

Wspólne ustalanie reguł

Wprowadzanie zasad w klasach 1–3 powinno być procesem angażującym uczniów. Zamiast narzucać gotowe reguły, warto wspólnie je wypracować. Taki kontrakt klasowy może zawierać proste, pozytywnie sformułowane zasady, np. „Słuchamy siebie nawzajem” czy „Pomagamy sobie w trudnych chwilach”. Pozwólmy pomyśleć naszym podopiecznym nad tym, co im przeszkadza, a co ich wspiera w pracy w sali lekcyjnej, we wspólnych zabawach na przerwach. Takie podejście do kodeksu klasowego po pierwsze wzmacnia poczucie odpowiedzialności i przynależności a po drugie jest też narzędziem pracy dla nauczyciela. Do niego bowiem będą się odwoływać przyjęte systemy motywacyjne.

Zabawy integracyjne jako narzędzie pedagogiczne

Zabawy integracyjne są nieocenionym narzędziem w pracy z młodszymi uczniami. Pomagają przełamać nieśmiałość, uczą współpracy i komunikacji, a także pozwalają nauczycielowi lepiej poznać dzieci. Zabawy integracyjne powinny być pełne ruchu, śmiechu i współpracy — tak, by dzieci czuły się bezpieczne, zauważone i częścią grupy.

W tym celu można wykorzystać którąś z zaproponowanych aktywności:

  • „Sieć przyjaźni” – dzieci rzucają kłębek włóczki, mówiąc swoje imię i coś, co lubią. Powstaje wizualna sieć połączeń.
  • „Lustro” – w parach dzieci naśladują nawzajem swoje ruchy, ucząc się uważności.
  • Zgadnij, kto to?” – dzieci opisują siebie, a klasa zgaduje, o kogo chodzi.
  • "Iskierka przyjaźni"- dzieci stoją w kole i przekazują sobie uścisk dłoni, uśmiech lub gest (np. "przybij piątkę, przybij żółwika"). Można też zaproponować rymowankę, która dzieci będą powtarzały w czasie zabawy.  Ja wymyśliłam dla moich uczniów taką: „Hej iskierko, iskiereczko, ogrzej proszę każde dziecko. Niechaj dobry nastrój traw, niech się cieszy każdy z nas”.
  • "Powiedz coś miłego" - Każde dziecko mówi coś miłego o osobie siedzącej obok. Uczmy życzliwości oraz dawania i przyjmowania pozytywnego feedbacku. Co stanowi dobre podstawy do oceniania kształtującego i oceny koleżeńskiej. W wersji dla nieśmiałych możemy zaproponować losowanie imion z pudełka i mówienie komplementu lub rysowanie miłego rysunku na małej karteczce – taka „klasowa poczta życzliwości” .  

Zabawy te nie tylko integrują, ale także wspierają rozwój kompetencji społecznych i emocjonalnych. Niestety coraz częściej mam wrażenie, że TUS powinien być obowiązkowym elementem programu wychowawczego w klasach pierwszych.

Rola nauczyciela

Nauczyciel pełni rolę przewodnika, który modeluje zachowania, reaguje na potrzeby uczniów i tworzy przestrzeń do wyrażania emocji. Empatia, konsekwencja i otwartość nauczyciela są podstawą skutecznej pracy wychowawczej. Przejście od strategii wyłapywania błędów, do chwalenia zachowań i efektów pracy, na których nam zależy buduje obraz nauczyciela jako osoby życzliwej. Warto pamiętać o tym, że dzieci chętniej uczą się z tym nauczycielem, którego lubią. Życzliwy nauczyciel zawsze dostrzeże w pracy dziecka, w jego zachowaniu element pożądany ten, na którym mu zależy. Wiele barier jest w nas samych – uczeni wykreślanymi na czerwono błędami ulegamy modelowaniu naszej roli zawodowej, powtarzamy strategie naszych nauczycieli. Jednak nie możemy być głusi na głosy neurodydaktyków. Zachęcam, by samemu sprawdzić jakie zmiany w zespole klasowym wniesie strategia zielonego długopisu. Każdy lubi być dostrzeżony, pochwalony. Gdy moje dzieci uczyły się pisania zaznaczałam koroną te wzorcowo napisane literki (oczywiście też przeszłam etap zaznaczania niedociągnięć, teraz wiem, że to niekoniecznie prowadziło do zamierzonego efektu). Chodząc po klasie starałam się by każde dziecko usłyszało jakąś pochwałę – pochwałę dotyczącą skupienia na pracy, mieszczenia w liniaturze, kształtu i kierunku pisania. Można dostrzec choćby pięknie napisaną laseczkę przy literze „a” i patrzeć jak pochwała uskrzydla ucznia.

Podsumowanie

Budowanie atmosfery, wprowadzanie reguł i integracja uczniów to proces wymagający zaangażowania i refleksji. Działania podjęte na początku roku szkolnego mają długofalowy wpływ na funkcjonowanie klasy. Czas jak poświecimy na zintegrowanie zespołu klasowego i wdrożenie wspólnie wypracowanych zasad zachowania zaprocentuje dobrą współpracą. W klasach 1–3 warto szczególnie zadbać o to, by szkoła była miejscem bezpiecznym, inspirującym i pełnym pozytywnych doświadczeń. Te dzieci, które polubią naukę, polubią szkołę, łatwiej wejdą w drugi etap edukacyjny. Pamiętajmy o tym, że stawiamy fundament, który będzie wspierał naszych uczniów w trakcie ich przygody edukacyjnej.